piątek, 15 kwietnia 2016

living

Przyspieszyłam. W życiu.
Lusia mówi, że jestem rozchwytywana.
Ja twierdzę, że życie wreszcie mnie dopadło.
I dobrze.


A może to po prostu codzienny tryb życia. Ten naturalny. Powszedni. Zwlekanie się z łóżka rano, kawa i mycie zębów. Kontrola biletów w tramwaju. Papieros na przystanku (pardon, 15m od przystanku, bo inaczej mandat). Herbatka z klientem po masażu. Slalom gigant po sklepach z ciuchami. Odcisk na małym palcu, bo nowe buty. Obiad o 19:00, why not. Kolorowanka. Ucinanie metek z nowych ciuchów - ta satysfakcja! Jakiś tłuszczobójczy trening. Rozmowy z pokoleniem 2003 w czasie korków z angielskiego. Znużenie przed północą, ale jeszcze tylko jeden rozdział.

Banały.

Do niedawna mój dzień zaczynał się w południe, kończył zaś niemalże nad ranem. Zazwyczaj spędzany w czterech ścianach - przytulnych i bezpiecznych wprawdzie, ale co za dużo to niezdrowo. Te same obowiązki, te same czynności. Zero urozmaiceń. Rutyna.

Nie muszę mówić, który tryb funkcjonowania bardziej mi odpowiada.